Deze studie, uitgevoerd door Smets+Hover+, behandelt twintig jaar schaalvergroting in het onderwijs. Van midden jaren ‘80 tot halverwege jaren ‘90 bracht de overheid fusies op gang door de vaste voet uit de bekostiging te halen en de opheffingsnorm te wijzigen. Onder meer bezuinigingen hielden de fusiedynamiek in stand.
Instellingen kregen meer vrijheid en gingen bedrijfsmatiger werken, waardoor ze grotere risico's kunnen beheersen en bezuinigingen kunnen opvangen. Voordelen zijn ook een toegenomen financiële robuustheid van scholen en meer invloed op de politieke omgeving. De onderwijskundige meerwaarde van de fusies (aanvankelijk wel beoogd) bleef gering. Een ander nadeel van grotere instellingen is dat schoolleiding, leraren, ouders en leerlingen zich minder betrokken voelen bij het besturen ervan.